اگر دیپلماسی عمومی را یکی از فعالیت های بازیگران دولتی در جهت پروراندن فهم نظرات و آرمانهای های یک کشور، نهادها، فرهنگ و همینطور اهداف ملی و سیاستهای جاری ان در نظر بگیریم؛ بنگاههای سخن پراکنی بین المللی به عنوان ابزار موثری در اجرای این امور ظاهر خواهند شد.شنوندگان و بینندگان در سراسر جهان می توانند رادیو یا تلویزیون خود را بر روی برنامه ای که در لندن، پکن، پاریس، دوحه، یا واشنگتن، و یا هرجای دیگری تولید شده اند، تنظیم کنند و به زبان محلی خود و یا هر زبان خارجی به انتخاب خود گوش دهند و از تماشای آن لذت ببرند. بنابر این به نظر می رسد جهان توانسته است به مکانی مفرح در قالب ریزی مذاکرات و مشاوره های عقلانی، و پذیرش بردبارانه ی سیاستها و نقطه نظرات دیگر کشورها موثر باشد_ ولی تا آنجا که ما می دانیم هنوز این چنین نشده است. |